Źródło

  «Panie, daj mi tej wody, 

abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać».

III Niedziela Wielkiego Postu 

12 III 2023 r. 

Jezus chce pić.

Stwórca nas i całego wszechświata ma pragnienie.

Trudno w to uwierzyć, 

ale Bóg pragnie spotkania i bliskości każdego z nas.

Pragnie relacji : odbywa się to na modlitwie .

Jesteśmy  Jego Ludem i dlatego Ojciec 

nieustannie nas szuka i mówi:

„Oto stoję u drzwi i kołaczę:

jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy,

wejdę do niego i będę z nim wieczerzał”.

Jak miło , gdy ludzie mają  w swoich domach

takie wieczerniki – gdzie można jeszcze się spotkać ,

nie po to by obcierać ludzi ze skóry 

tzn. z godności i dobrego imienia

ale po to by być i spotkać się i budować więź – relacje .

By budować cywilizacje miłości  , 

o której mówił i pozostawił  nam i światu 

świetlany przykład życia - św. Jan Paweł II .

Każdy z nas pełen jest różnego rodzaju pragnień i głodów .

Podejmujemy wielkie, wysiłki, aby je zaspokoić.

Jezus cierpliwie czeka na spotkanie,

na twoją opowieść o twoich pragnieniach i przygodach życia.

Bóg zaprasza nas nas , abyśmy ze źródła wody Życia 

czerpali radość i siłę do dalszej wędrówki życia 

szlakiem codziennych obowiązków ,

ale Bóg pragnie spotkania i bliskości każdego z nas.

Tak samo jak człowiek pragnie spotkania z Kimś bliskim.

Również Samarytanka bo wielu doświadczeniach życiowych

nie zawsze pozytywnych , pragnie nie tylko wody,

ale także spotkania z drugim człowiekiem, akceptacji i miłości.

Źródło wody żywej .

Zatoka lasu zstępuje

w rytmie górskich potoków.

Jeśli chcesz znaleźć źródło,

musisz iść do góry, pod prąd.

Przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj...

św. Jan Paweł II, "Tryptyk Rzymski"

Każdy potok ma gdzieś swój początek, 

swoje źródło, prawie zawsze jakoś ukryte,

 niedostępne, schowane. 

Bez źródła nie ma potoku.

 Pulsujące życiem w ciszy swego ukrycia źródło uzasadnia,

 tłumaczy, wyjaśnia istnienie

 rwących potoków i leniwych rzek.

 Odnalezienie go nie jest łatwe. 

Droga do źródła wiedzie zawsze pod górę i zawsze pod prąd.

I dziś potrzeba nam siły , 

by iść pod prąd jak uczył św. Jan Paweł II, 

uczył i pozostawił  piękne świadectwo swojego człowieczeństwa.

Prosił nas : 

"Bądźcie ludźmi wielkiego serca! 

Bądźcie wrażliwi na potrzeby wszystkich ludzi.”

Człowiek i Przyjaciel

 ZATRZYMAJ SIĘ NA CHWILĘ  

"Bądźcie ludźmi wielkiego serca! 

Bądźcie wrażliwi na potrzeby wszystkich ludzi.”

Święty Jan Paweł II bardzo kochał ludzi  , 

ludzi młodych – nie bez powodu 

nazwany jest Papieżem Młodzieży. 

Jednak na ile My, ludzie i młodzież  znamy jego naukę? 

Na ile znamy wskazówki, które do nas kierował? 

Czy potrafimy przywołać jakieś jego słowa, 

gesty i szlachetne przykłady

z życia tego Wielkiego Polaka .?

„Dlaczego potrzebujemy Chrystusa? 

Bo Chrystus objawia prawdę o człowieku,

 o jego życiu i przeznaczeniu. 

Pokazuje, jakie jest nasze miejsce

 przed Bogiem – jako stworzeń i grzeszników,

 jako odkupionych przez Jego własną śmierć i zmartwychwstanie,

 jako pielgrzymów do domu Ojca. 

Uczy nas najważniejszego przykazania 

miłości Boga i bliźniego.”

„Musicie tak postępować jak Chrystus, który na krzyżu, 

z najwyższą miłością, 

życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. 

Bądźcie ludźmi wielkiego serca! 

Bądźcie wrażliwi na potrzeby wszystkich ludzi.”

„Adoracja prawdziwego Boga zakłada autentyczny 

akt sprzeciwu wobec wszelkiej formy bałwochwalstwa. 

Adorujcie Chrystusa:

 On jest Skałą, na której możecie zbudować

 waszą przyszłość i świat 

bardziej sprawiedliwy i solidarny.”

„Nie bójcie się zbliżyć do Chrystusa, 

przekroczyć progu Jego domu,

 rozmawiać z Nim twarzą w twarz jak z przyjacielem. 

Nie bójcie się nowego życia, które On wam ofiarowuje.”

„Z hojnością właściwą młodości i bez 

zastrzeżeń oddajcie w służbie Kościołowi

 wasze młode talenty. Kościół należy do was, 

więcej – wy jesteście Kościołem!”

"Zadawajcie sobie pytanie: 

jak powinienem przeżyć swoje życie, aby go nie zmarnować? 

Na jakim fundamencie powinienem je budować, 

aby było naprawdę szczęśliwe?”

„Tak, Drodzy Przyjaciele!

 Chrystus nas kocha i to kocha nas zawsze! 

Kocha nas także wtedy, kiedy Go zawodzimy,

 kiedy nie odpowiadamy na Jego oczekiwania względem nas. 

Nigdy nie zamyka przed nami ramion swojego miłosierdzia.”

Trwa drugi zamach na św. Jana Pawła II

Trwa drugi zamach na św. Jana Pawła II, 

który ma doprowadzić do zbiorowej niepamięci 

o tym wielkim autorytecie Polaków i Kościoła .

Niszczy się dziś Jana Pawła II pomimo jego 

niezwykłej prawości osobistej. 

Człowieka wzruszającej modlitwy. 

Szczęśliwi ludzie, którzy widzieli go, jak się modlił. 

Niszczy się go. 

Jego, obrońcę człowieka, 

obrońcę małżeństwa i rodziny .

Próbuje się go odrzeć z czci i szacunku. 

„ktoś określił ten czas obecny 

jako czas drugiego zamachu na Jana Pawła II”.

Pierwszy miał miejsce 13 maja 1981 r.

 Imperium zła postanowiło zamknąć usta naszemu Papieżowi .

Zaczyna się przeprowadzać

 operację niszczenia jego świetlanej pamięci. 

Nie pozwólmy na to , nie pozwólmy wydrzeć z naszej polskiej 

duszy pamięci i szacunku i miłości do naszego Rodaka .

„Nie patrzmy na to obojętnie”. 

Musimy walczyć. Nie przemocą, prawdą. 

Musimy walczyć modlitwą. 

Musimy zmagać się,

 ciągle umacniać solidarność polskich serc.

 Bo tu chodzi o naszą Matkę - Ojczyznę .

Tu chodzi o nas. 

Tu chodzi o wierność tym wszystkim, 

którzy w dalszej i nieodległej naszej przeszłości

 przelewali krew za naszą ojczyznę. 

Bo chodzi o to, abyśmy dzisiaj, 

w tym trudnym czasie 

drugiego zamachu na Jana Pawła II 

wracali do tych naszych uniesień, 

naszych wzruszeń, naszego wołania:

 zostań z nami .

Ojcze św. Janie Pawle II  jesteś i będziesz 

w naszych sercach . 

Bliźni

 

Czym jesteś bez innych?

Żyć oznacza żyć z innymi.

Bo czym właściwie jestem bez innych?

Samotną, bezludną wyspą w morzu pełnym ludzi.

Bez innych życie jest utopią, miłość jest snem,

który się nigdy nie spełni, pragnienie szczęścia

jest po prostu fatamorganą.

Wszyscy jesteśmy związani ze sobą wieloma nićmi.

Nasze życie uzależnione jest od innych.

Żyć z innymi oznacza, że powinno się

z nimi wszystko dzielić.

Przeze mnie nie może przydarzyć się

żadna krzywda czy ból.

Muszę wszystkich przyjąć i należycie ocenić.

Bez innych nie może się nikt rozwinąć.

Potrzebuję wszystkich nie tylko dlatego,

że tyle dla mnie znaczą.

Potrzebuję ich także dlatego,

bo mogę dla nich wiele uczynić.

Mam oczy,

by zauważać innych,

mam uszy, by ich usłyszeć,

nogi, aby do nich się pofatygować,

dłonie, by je ku nim wyciągnąć

i serce, aby kochać.