Sól ziemi

 << Wy jesteście solą dla ziemi. >>

 Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby wiedzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

NIEDZIELA 8 II 2026 r. 

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy jedno z najbardziej osobistych wezwań Jezusa.

Nie mówi On: starajcie się być, ale kategorycznie stwierdza: Wy jesteście.

Wy jesteście solą.

Sól w czasach biblijnych była niezbędna do konserwacji żywności i nadawania jej smaku. 

Nasze zadanie to: jako uczeń Chrystusa mamy solić otoczenie - czyli wnosić nadzieję tam, gdzie panuje beznadzieja, i chronić wartości moralne przed zepsuciem.

Sól, która traci smak, staje się bezużyteczna. 

To przestroga przed rutyną w wierze i byciem chrześcijaninem tylko z nazwy.

Wy jesteście światłem. 

Światło z natury nie jest dla siebie, ale po to, by inni mogli widzieć drogę. 

Nasze światło nie jest naszą własnością - to światło Chrystusa, które odbija się w naszych czynach. 

Wiara nie jest sprawą prywatną, zamkniętą w czterech ścianach. 

Jezus używa obrazu miasta na wzgórzu, którego nie da się ukryć. 

Nasze świadectwo życia ma być czytelne dla każdego, kogo spotykamy.

Kluczowym zdaniem tego fragmentu są słowa: Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego.

Dobre uczynki nie mają budować naszej reputacji.

Mają być drogowskazem, który sprawia, że inni, patrząc na nasze życie, zapragną poznać Boga.

Błogosławieni czyli szczęśliwi

Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.

Niedziela ADORACJI 1 II 2026 r.

Piękne słowa Jezusa o błogosławieństwach otwierają przejmujące kazanie na górze.

Jezus usiadł, w roli nauczyciela, aby uczyć lud Słowa Bożego, które przyniósł nam od Ojca. 
Zaczyna oznajmiając: błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Należy ciągle zwracać uwagę i zachwycać się tym, że pierwsze słowo, które Pan Jezus do nas kieruje to błogosławieni, czyli szczęśliwi.

Jezus przynosi nam Słowo Boże i mówi nam, że chce, żebyśmy byli szczęśliwi, pełni życia.
Uczy nas, że droga prowadząca do Boga jest drogą radości. 
I własnym Słowem opisuje nam jaka jest droga, którą powinniśmy przejść. 
Czym mamy żyć, by znaleźć prawdziwe szczęście.

 Czytając błogosławieństwa odkrywamy, że to droga pozornie sprzeczna.
Jezus wskazuje nam na drogę do szczęścia tam, gdzie wydawałoby się, że go nie znajdziemy.
Z każdym błogosławieństwem znajduje się droga miłości i krzyża.
Jezus uczy nas, że na tej ziemi miłość i krzyż łączą się.
Inaczej mówiąc, jeśli chcemy naprawdę miłować, mamy się utożsamić z Krzyżem.



Jezus nazywa błogosławionymi ubogich w duchu czyli tych, którzy ufają Bogu; tych, którzy się smucą czyli tych, którzy umieją się przyznać do grzechów i żałują za nie; cichych czyli tych, którzy umieją znosić z cierpliwością wady innych; łaknących i pragnących sprawiedliwości czyli tych, którzy wzrastają w pragnieniu świętości; miłosiernych czyli tych, którzy przyjmują innych w ich słabości nie osądzając ich; czystego serca czyli tych, którzy pilnują, żeby nic nie zmniejszyło ich zdolności miłowania; wprowadzających pokój czyli tych, którzy starają się o zasiew pokoju i radości; oraz cierpiących prześladowania dla sprawiedliwości czyli tych, którzy żyją w prawdzie bez pójścia na kompromis. 

W błogosławieństwach dostrzegamy oblicze Jezusa, a także powinniśmy odkryć nasze własne.
W życiu chrześcijańskim bardzo pomaga skonfrontowanie siebie z błogosławieństwami. 
Możemy pytać siebie: Czy jestem ubogi? Czy smucę się? 

Słowo Boże

 „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie...„

NIEDZIELA SŁOWA BOŻEGO 

Niedziela 25 I 2026 r.  

Czytajmy i rozważajmy Słowo

Dziś w Kościele obchodzimy Niedzielę Słowa Bożego - inicjatywę papieża Franciszka, która ma na celu uświadomienie nam, jak wielką wartość ma słowo Boże w życiu każdego wierzącego.

Jezus rozpoczyna swoją działalność publiczną nie w centrum religijnego świata tamtego czasu, lecz na peryferiach - w pogardzanej przez wielu Galilei.

To miejsce, które dziś kojarzy się nam pozytywnie:
z Kafarnaum, z brzegiem jeziora, gdzie Jezus powołał pierwszych uczniów, i z początkiem głoszenia Dobrej Nowiny.

Bóg nie kieruje swojego słowa najpierw do elit Jerozolimy, ale do tych, którzy żyją na obrzeżach - często zapomnieni, duchowo zagubieni, ale otwarci, głodni prawdy i pokorni. 

To właśnie do takich ludzi słowo Boże dociera najpełniej. 

Ale Jezus nie tylko głosi słowo - On sam jest Słowem, które przemienia serca.

Galilea staje się więc symbolem miejsca słuchania i duchowej przemiany.

Tam, gdzie Jezus jest przyjęty, tam rozbłyska światło pośród ciemności.

My również jesteśmy dziś jak Galilea - miejscem, gdzie Bóg pragnie przemówić.

Panie Jezu, Ty jesteś żywym, wcielonym Słowem Ojca. 

Naucz mnie wytrwale i regularnie rozważać Pismo Święte,

 bym mógł Cię poznać. 

Baranek Boży

   «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata». 

18 stycznia 2026 r.

Zasłuchani

Dlaczego Jan rozpoznał w Jezusie Syna Bożego? 

Nie znał Go przecież, jak sam oświadczył. 

Może dlatego, że ujrzał Ducha,

 który zstępował z nieba jakby gołębica. 

Czy potrzebny był wyraźniejszy znak? 

Czy któreś ze starotestamentowych

 proroctw wspominało o gołębicy? 

Jan rozpoznał w Jezusie prawdziwego Mesjasza, 

ponieważ potrafił słuchać Boga. 

To osobiste objawienie, jakie otrzymał Jan,

 a o którym ewangelista pisze: 

Ten, który posłał mnie chrzcić wodą,

 zapowiedział mi, 

pozwoliło właściwie zinterpretować znak zstępujący z nieba. 

Lekcja Janowego zasłuchania w słowo Boże 

uczy nas dzisiaj właściwego

 nastawienia do powołania chrześcijańskiego.

 Również nasze powołanie, 

kimkolwiek jesteśmy we wspólnocie Kościoła, 

realizuje się we wskazywaniu tym, co robimy, na Jezusa. 

Cokolwiek robimy, mamy to robić na chwałę Bożą. 

Dzięki temu każdy z nas może czerpać wzór z Jana. 

Jakiego głosu słuchamy każdego dnia i skąd on pochodzi?

Panie Jezu, jestem posłany do świata

 z konkretnym zadaniem: 

robić wszystko na chwałę Bożą. 

Tak często jednak moje dni mijają na szukaniu 

własnej chwały, 

bo wybieram to, co nie ważne.

Chcę dzisiaj słuchać bardziej Twoich natchnień, 

aniżeli własnych pragnień. 

Kolędowanie

 NASZE KOLĘDOWANIE W 2026 r.

klikając na zdjęcie zobaczymy je większe

W Święto Trzech Króli, po ostatniej Mszy św., wszystkie nasze formacje muzyczne działające w parafii i inne grupy modlitewne animowały wspólny śpiew kolęd przy akompaniamencie na żywo lub z podkładem play-back'u.

Chrzest Pana

 Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie

Święto Chrztu Pańskiego

NIEDZIELA 11 I 2026 r. 

Fragment Ewangelii Mateusza opisujący chrzest Jezusa w Jordanie to kluczowy moment objawienia i rozpoczęcia Jego publicznej misji mesjańskiej. 

Wydarzenie to jest bogate w symbolikę teologiczną, ukazując pokorę Jezusa, Jego solidarność z ludzkością oraz objawienie Trójcy Świętej. 

Moment wyjścia Jezusa z wody jest momentem epifanii (objawienia się Boga):

Otwierają się niebiosa - symbolizuje to przywrócenie zerwanej przez grzech naszej relacji między Bogiem a człowiekiem. 

Duch Boży zstępuje jak gołębica - Duch Święty zstępuje na Jezusa, namaszczając Go i wyposażając do mesjańskiej misji.

Obecność Ducha w postaci gołębicy jest znakiem pokoju i nowego stworzenia. 

Głos z nieba - Bóg Ojciec osobiście zaświadcza o swoim Synu:

Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.

Te słowa łączą dwa ważne motywy Starego Testamentu: wybranie oraz misję Sługi Pańskiego. 

Wydarzenie to jest wyraźnym dowodem na istnienie Trójcy Świętej: 

Ojciec przemawia, Syn jest chrzczony, a Duch Święty zstępuje - trzy osoby działają razem w jedności. 

Chrzest Jezusa jest dla nas wzorem i zaproszeniem. 

Ukazuje Jezusa jako Mesjasza, który przyszedł służyć, a nie, by Mu służono. 

Dla każdego chrześcijanina, który przyjął chrzest, jest to przypomnienie o jego własnej tożsamości: my również staliśmy się przybranymi dziećmi Bożymi, włączonymi w Ciało Chrystusa i posłanymi, by dawać o Nim świadectwo w świecie. 

Rozważenie tego fragmentu wzywa nas do odnowienia łaski chrztu i życia w posłuszeństwie woli Bożej, mając świadomość, że jesteśmy umiłowanymi synami i córkami Ojca.

MODLITWA dziękczynna za ŁASKĘ CHRZTU ŚWIĘTEGO

Tak mnie ukochałeś, Boże Ojcze, że zesłałeś Syna, 

aby przez swoją śmierć wysłużył mi łaskę chrztu. 

Jestem Twoim dzieckiem. 

Złożyłeś w mej duszy ziarno swego życia.

Ojcze dziękuję za kapłana , który mnie ochrzcił

i w prowadził w życie Boże w Kościele Chrystusowym.

Ojcze mój w niebie, chcę dziękować także zawsze za rodziców, 

którzy prosili o chrzest dla mnie, za to, 

że byli dla mnie pierwszym przykładem wiary. 

Dziękuję Ci za rodziców chrzestnych, 

że przygotowali mi szatę chrzcielną i świecę - symbole

 mojej świętości i żywej wiary. 

Wszystkim, którzy modlili się w czasie mego chrztu, 

daj swoje błogosławieństwo,

 a kiedyś, gdy wrócę do Ciebie, pozwól mi z nimi cieszyć się zawsze. 

Żyjącym kapłanom , rodzicom i chrzestnym

błogosław w trudzie codziennego życia , 

a zmarłych przyjmij do nieba.

Spraw Panie, abym tak na co dzień pamiętał o tym, 

że przez chrzest wszczepiony zostałem w Twoje 

Mistyczne Ciało i dostąpiłem udziału w Twoim królewskim 

kapłaństwie, aby przez dobre uczynki składać 

duchowe ofiary i po całej ziemi dawać świadectwo Prawdzie. 

Spraw Boże, abym wiernie Ci służył i z każdym

 dniem postępował w dobrym. 

AMEN.