Światowy Dzień Ubogich

Pan jest ucieczką ubogiego

X ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

Niedziela 15 XI 2026 r. 

Dzisiejsza liturgia słowa z 33. niedzieli zwykłej, połączona z jubileuszowym,
X Światowym Dniem Ubogich, stawia przed nami niezwykle konkretne wymaganie. Bóg nie oczekuje od nas biernego przeczekiwania życia, ale twórczej aktywności, której głównym owocem jest miłość wobec potrzebujących.

W Ewangelii słyszymy o sługach, którzy otrzymali od swojego pana ogromne talenty. W czasach Jezusa talent nie oznaczał jeszcze zdolności artystycznych, lecz ogromną jednostkę wagi i wartości pieniądza - jeden talent był równowartością około dwudziestu lat pracy robotnika. To obraz niezwykłej hojności Boga, który powierza nam bezcenne skarby: nasze życie, czas, zdolności, wiarę i dobra materialne. Dwóch sług odważnie puściło ten majątek w obieg i podwoiło go. Trzeci, sparaliżowany lękiem i fałszywym obrazem swojego pana jako człowieka surowego, zakopał swój skarb w ziemi.

Jak mądrze pomnażać Boże dary? Wzorem jest dzielna niewiasta z Księgi Przysłów, która ciężko pracuje, ale nie gromadzi dóbr tylko dla siebie - otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Święty Paweł przypomina nam dziś, abyśmy nie spali, lecz czuwali jako synowie światłości. Czuwać to znaczy nie przespać okazji do czynienia dobra.

Dzisiejszy X Światowy Dzień Ubogich obchodzimy pod hasłem: Pan jest ucieczką ubogiego. Bóg staje się schronieniem dla potrzebujących, samotnych i cierpiących właśnie przez nasze otwarte dłonie, poświęcony czas i życzliwość. Kiedy dzielimy się powierzonymi nam talentami, stajemy się narzędziem Jego miłości i doświadczamy szczęścia obiecanego w psalmie tym, którzy służą Panu.

Panie, Ty hojnie obdarzasz nas swoimi skarbami i ufasz naszej miłości. Uwolnij nasze serca od lęku i egoizmu, abyśmy potrafili otwierać nasze dłonie przed ubogimi. Spraw, byśmy dla potrzebujących stali się znakiem Twojej opieki, a w dniu Twego przyjścia usłyszeli: Wejdź do radości twego Pana. Amen.

Czuwanie serca

 Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

Niedziela Adoracji 08 XI 2026 r. 

W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada nam o dziesięciu pannach, które z lampami w ręku oczekiwały na przyjście pana młodego. Wszystkie czekały na jego przybycie i wszystkie w końcu ogarnął sen. Różnica między nimi polegała jednak na tym, że pięć z nich zabrało ze sobą zapas oliwy, a pozostałe nie zabrały jej ze sobą. Kiedy nadeszła noc i rozległ się okrzyk, że oblubieniec nadchodzi, roztropne panny były gotowe na spotkanie, a nierozsądne zorientowały się, że zabrakło im oliwy.

Ta przypowieść uczy nas, czym jest prawdziwe czuwanie w codziennym życiu. Lampa może przypominać naszą wiarę, którą wyrażamy na zewnątrz, ale oliwa to coś, co kryje się głęboko w sercu - to nasza osobista miłość do Boga, dobre uczynki, modlitwa i czyste sumienie. Oliwy nie da się od kogoś pożyczyć ani zdobyć w ostatniej chwili. Każdy z nas sam, dzień po dniu, musi dbać o to, by mieć jej pod dostatkiem, żyjąc w zgodzie z Bogiem i drugim człowiekiem.

Święty Paweł przypomina nam dzisiaj, że to czekanie na spotkanie z Bogiem nie powinno nas przerażać. Dla człowieka, który wierzy w zmartwychwstanie Jezusa, śmierć nie jest końcem wszystkiego. Wierzymy bowiem, że ci, którzy umarli w Chrystusie, również zmartwychwstaną i będą żyć z Nim na wieki. Czuwać to znaczy nie odkładać na później nawrócenia, przebaczenia i okazywania miłości. Dzisiejsza niedziela to dobra okazja, żeby zapytać samego siebie: czy w mojej życiowej lampie wciąż płonie światło wiary?
Czy troszczę się o to, by nie zabrakło mi oliwy miłości, dobroci i wierności Bogu? Pamiętajmy, że nie znamy dnia ani godziny spotkania z Panem, dlatego warto być na nie gotowym każdego dnia.

Panie Jezu, Ty znasz moją słabość i wiesz, jak łatwo w codziennym pośpiechu zapominam o tym, co najważniejsze. 

Proszę Cię, pomóż mi każdego dnia dbać o zapas oliwy w moim sercu poprzez szczerą modlitwę, miłość i dobroć okazywaną drugiemu człowiekowi.

Daj mi mądrość, abym nie przespał swojego życia i dobrze je wykorzystał.

Spraw, aby światło mojej wiary nigdy nie zgasło, nawet w najtrudniejszych chwilach.

Kiedy zaś przyjdziesz, pozwól mi z radością i ufnością stanąć przed Tobą i wejść do Twojego Królestwa. Amen.

Zaduszki

 «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. 

Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».

 WSPOMNIENIE WSZYSTKICH 

WIERNYCH ZMARŁYCH  

02 XI 2026 r.

Akt największej ufności

Nasze życie jest od Boga i do Boga powraca. 

Dzisiaj w sposób szczególny stajemy 

przed tajemnicą śmierci i zmartwychwstania.

 Jezus wybawił nas spod panowania grzechu i śmierci.

 Dzięki Niemu śmierć nie jest końcem, ale początkiem. 

On obdarzył nas łaską wiary, 

która daje nadzieję na życie wieczne, niezależnie od tego, 

czego doświadczamy w życiu ziemskim,

 trwającym tak naprawdę jedynie chwilę. 

Nasza bezradność wobec śmierci nabiera 

pewności zwycięstwa dzięki zwycięstwu Jezusa. 

Od Niego uczymy się patrzeć na śmierć jak

 na powrót do domu Ojca,

 jak na udział w Jego zwycięstwie nad grzechem i śmiercią.

Boże, Ty jesteś absolutną miłością. 

Tobie ufam i w Twoje ręce oddaję moje życie.

MODLITWA ZA WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH

Intencja:

Módlmy się za wszystkich wiernych zmarłych,

których wiarę jedynie zna Bóg,

i o których zawsze Matka-Kościół pamięta w modlitwach.

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Wieczny odpoczynek…

Panie, wysłuchaj modlitwy nasze.

A wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie.

Boże, Stwórco i Odkupicielu wszystkich ludzi,

udziel zmarłym sługom i służebnicom Twoim

odpuszczenia wszystkich grzechów.

Niechaj przez nasze pobożne modlitwy dostąpią

 miłosierdzia, którego zawsze pragnęły.

Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.  Amen

Uroczystość Wszystkich Świętych

 «To ci, którzy przychodzą z wielkiego 

ucisku i opłukali swe szaty,  

i w krwi Baranka je wybielili»

Uroczystość Wszystkich Świętych 

01 XI 2026 r. 

Święta Panna nad pannami czuwa dniami i nocami,
Już niejedno rozgrzeszenie dzięki Marii Magdalenie,
Święty Krzysztof cały blady - dziś otwarcie autostrady,
A Tadeusz, zresztą Juda, zawsze mówi, że się uda!
Młodzi są przyszłością świata - Bosco Jan się z nimi zbratał,
Ojciec Pio o pokorze wiele nam powiedzieć może.
Święty Błażej ma sposoby by gardłowe zmóc choroby
A gdy zgubisz coś cennego zaraz idź do Antoniego.
Jak bez grosza być bogatym - święty Józef zna się na tym
Hej Cecylio wielkie dzięki za te wszystkie Boże dźwięki!

To dla mnie i dla ciebie Święci orędują w niebie!

Przykazanie miłości

   «Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem»

Niedziela 25 X 2026 r.  

W dzisiejszej Ewangelii Jezus przypomina nam, co jest najważniejsze w życiu człowieka wierzącego. Zapytany o najważniejsze przykazanie, wskazuje miłość do Boga całym sercem, duszą i umysłem oraz miłość do bliźniego jak do samego siebie. Pokazuje nam, że tych dwóch miłości nie można od siebie oddzielić. Nie wystarczy mówić o miłości do Boga, jeśli pozostajemy obojętni na potrzeby drugiego człowieka. Są to dwie najprostsze, a zarazem najtrudniejsze prawdy.

Pierwsze czytanie z Księgi Wyjścia ukazuje Boga, który szczególnie troszczy się o słabych, ubogich, przybyszów, wdowy i sieroty. Przypomina, że Bóg słyszy wołanie skrzywdzonych i oczekuje od swojego ludu wrażliwości oraz sprawiedliwości. 

Psalm nazywa Go naszą Opoką, Twierdzą i Wybawicielem - Tym, u którego każdy może szukać schronienia i pomocy.

Z kolei święty Paweł w Liście do Tesaloniczan pokazuje, że prawdziwa wiara przemienia życie. Tesaloniczanie przyjęli słowo Boże pośród wielkiego ucisku i stali się przykładem dla innych wspólnot. Ich wiara nie pozostała jedynie deklaracją, ale zaowocowała porzuceniem bożków i służbą Bogu żywemu. To ważne przypomnienie również dla nas: wiara powinna być widoczna w naszych codziennych wyborach, postawie i relacjach z innymi.

Dziś, w niedzielę 25 października, na zakończenie Tygodnia Misyjnego, możemy odnieść te słowa do posługi misjonarzy i wolontariuszy, którzy niosą pomoc ludziom w różnych częściach świata. Ich obecność przypomina nam, że miłość Chrystusa nie zna granic państw, kultur ani języków. Misje to nie tylko głoszenie Ewangelii, ale także słuchanie, towarzyszenie, pomoc potrzebującym i budowanie nadziei.

Dziś będziemy gościć wolontariuszy misyjnych z Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie przy KEP, którzy podzielą się swoim doświadczeniem z wyjazdów na misje. Będzie to wyjątkowa okazja, by lepiej poznać ich posługę, a także wesprzeć dzieła misyjne poprzez zakup afrykańskich wyrobów, kaw i herbat z Rwandy i Kazachstanu oraz innych produktów związanych z ośrodkami misyjnymi.

Nie każdy z nas jest powołany do wyjazdu na misje, ale każdy jest powołany do miłości. Możemy ją okazywać przez modlitwę, życzliwość, pomoc i troskę o tych, których spotykamy na swojej drodze. Bo, jak przypomina nam dziś Jezus, miłość Boga i bliźniego jest sercem naszej wiary. 

Panie Jezu, naucz nas kochać Cię całym sercem i dostrzegać Twoją obecność w drugim człowieku. Otwórz nasze serca na potrzeby ubogich, samotnych i cierpiących. Błogosław misjonarzom i wolontariuszom, którzy niosą Twoją miłość i nadzieję ludziom na cały świecie. Pomóż nam każdego dnia żyć Twoją Ewangelią i nieść dobro tym, których stawiasz na naszej drodze. Amen.

W nocy z soboty 24 października na niedzielę 25 października 2026 r. nastąpi zmiana czasu z letniego na zimowy. 

Wskazania zegarów przestawimy z godziny 3:00 na 2:00 w nocy, czyli 

do tyłu o jedną pełną godzinę.

Niedziela Misyjna

  TYDZIEŃ  MISYJNY   

„Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji”

100 Niedziela Misyjna 18 X 2026 r. 

Wszyscy jesteśmy misjonarzami. 

Przeżywamy dziś jubileuszową 100. Niedzielę Misyjną, która pod hasłem Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji rozpoczyna w Kościele Tydzień Misyjny.

Dokładnie sto lat temu, w 1926 roku, papież Pius XI rozpalił na nowo misyjny ogień, przypominając światu, że istotą chrześcijaństwa jest dzielenie się miłością Boga.

Dzisiejsza liturgia słowa z zachwytem odsłania przed nami Stwórcę, którego miłość przekracza wszelkie granice.

W pierwszym czytaniu widzimy pogańskiego króla Cyrusa, którego Pan dotyka swoją łaską i czyni narzędziem zbawienia, choć ten Go nie znał. 

To poruszający dowód na to, że dla Pana nie ma barier kulturowych ani ludzkich ograniczeń - On jest jedynym Królem historii, a Jego miłość szuka każdego człowieka na krańcach ziemi. 

W odpowiedzi na tę tajemnicę z radością powtarzamy słowa psalmu: Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów.

Najgłębszy sens tego stuletniego jubileuszu odsłania jednak Ewangelia.

Wobec podchwytliwego pytania faryzeuszy o podatek dla Cezara, Jezus bierze do ręki monetę i pyta: Czyj jest ten obraz i napis? 

Po usłyszeniu odpowiedzi wypowiada słowa, które na zawsze zmieniły 

spojrzenie na ludzką godność: Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga. 

Pieniądz nosi wizerunek ziemskiego władcy i do niego wraca. 

Jednak człowiek od poranka stworzenia nosi w sobie coś nieskończenie piękniejszego-żywy wizerunek samego Boga.

Dzieło misyjne, któremu od stu lat towarzyszy obchód Światowego Dnia Misyjnego, to nic innego jak pełna miłości podróż do drugiego człowieka, by pomóc mu na nowo odkryć tę Bożą pieczęć w swoim sercu.

Święty Paweł w Liście do Tesaloniczan dziękuje za ich wiarę, która nie ograniczała się do słów, lecz przynosiła owoce dzięki mocy Ducha Świętego.

Świętując ten piękny jubileusz, pamiętajmy, że i my jesteśmy wezwani, by stawać się żywą Ewangelią.

Nie musimy przemierzać oceanów - nasza misja zaczyna się tam, gdzie przez codzienną dobroć i budowanie jedności pozwalamy innym dostrzec w nas oblicze Chrystusa.

Panie Jezu, w ten piękny stuletni jubileusz dziękujemy, że uczyniłeś nas swoimi uczniami i misjonarzami. Spraw, abyśmy zjednoczeni w miłości potrafili głosić Twoją chwałę pośród wszystkich narodów. Oczyszczaj w nas Twój Boski obraz, by ludzie patrząc na nasze życie, odnajdywali drogę do Ciebie. Ześlij moc Ducha Świętego na wszystkich misjonarzy i napełnij ich serca odwagą oraz pokojem. Uczyń nas narzędziami Twojej łaski, aby światło Ewangelii dotarło do każdego ludzkiego serca. Amen.