Wspólnota

  Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich.

Niedziela ADORACJI 6 IX 2026 r.

Boże objawienie pozwala odkryć Boga żywego: Stwórcę, który w Chrystusie jest Zbawicielem, a w Duchu Świętym - Uświęcicielem. 

My, Jego dzieci, potrzebujemy w wolności otwierać się na Jego obecność, łaskę i prowadzenie.

Ponieważ jednak Bóg uczynił z nas swój Lud - Bożą Rodzinę - rozumiemy, że oprócz zwrócenia się ku Niemu konieczne jest także zwrócenie się ku człowiekowi, czyli miłość bliźniego wyrażana słowem (również przez upomnienie) i czynem. 

Miłość osiąga swoją pełnię, gdy jest umocniona łaską sakramentów, wsparciem wspólnoty Kościoła oraz osobistym wysiłkiem każdego z nas w zachowywaniu przykazań.

Doskonalenie się w miłości jest wypełnieniem całego Prawa.

Dlatego celebrowanie Ofiary Chrystusa jest zarówno szkołą tej miłości, jak i źródłem jej mocy.J

Jezu Chryste, na progu nowego roku

 szkolnego i  katechetycznego

 chcemy uświadomić sobie, że w życiu mamy tylko 

jednego nauczyciela, którym jesteś Ty. 

To Ty bowiem, z Twoją mądrością i wiedzą, 

ukryty jesteś za rodzicami, katechetami,

nauczycielami, wychowawcami i wszystkimi

 pedagogami naszego życia.

Na kartach  Ewangelii spotykamy Cię jako nauczyciela, 

który wychowuje zebranych na uczcie. 

Twoje pouczenie, Panie, jest dyskretne, 

pełne dobroci i życzliwości. 

Najpierw czynisz człowieka przyjacielem,

 a dopiero potem go pouczasz.

 To znamienne, że w wielu miejscach Ewangelii

 zwracasz się do człowieka słowem „przyjacielu”,

 szczególnie wtedy, gdy nie rozumie on prostych spraw.

Wypowiadając słowo „przyjaciel”, 

pochylasz się, Panie, nad nami i uzdalniasz nas do przyjęcia 

Twojej rady, bowiem przed Tobą zawsze jesteśmy ubodzy, 

ułomni, chromi i niewidomi.

Z ufnością zatem rozpoczynamy nowy czas nauki. 

Nowy rok szkolny zawsze porusza szerokie kręgi ludzi. 

Gdy do kolejnej klasy idzie dziecko czy młody człowiek,

 to w tej nauce i wzrastaniu uczestniczy cała rodzina. 

Boski Nauczycielu,

 powierzamy Ci dzieci, młodzież, rodziny,

 nauczycieli i wychowawców. 

III Rocznica

 Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja

III ROCZNICA KONSEKRACJI ŚWIĄTYNI FATIMSKIEJ

30 VIII 2026 r.  

Wracamy dzisiaj pamięcią trzy lata wstecz, do pamiętnego dnia 27 sierpnia.
Wtedy to Ksiądz Arcybiskup Metropolita Częstochowski dokonał uroczystego aktu poświęcenia - konsekracji naszej Świątyni Fatimskiej.
Ten kościół został oddany na własność Panu Bogu, a nam - ludowi Bożemu - do modlitwy i żywego spotkania z Nim. 

To tutaj Stwórca udziela nam swoich darów: wysłuchuje próśb, obdarza miłosierdziem i karmi Ciałem swego zmartwychwstałego Syna. 

To tutaj, przy tym ołtarzu, sprawowana jest Eucharystia i udzielane są sakramenty, które są źródłem życia dla każdego z nas. 

Ta Świątynia jest także znakiem naszej wiary i naszym wspólnym domem, gdzie spotykamy się, by wyznać wiarę i odnaleźć siebie jako Kościół - żywą świątynię Boga. 

Jest to miejsce, które łączy nas jako wspólnotę - wspólnotę ludzi wierzących, którzy wspierają się wzajemnie w modlitwie, dzielą się radościami, ale także wspólnie przeżywają trudy i doświadczenia codziennego życia.

Pragniemy dziś zatem podziękować Bogu za wielki dar Jego dobroci dla nas, jakim było powstanie, budowa i rozwój całego dzieła fatimskiego. 

To dzieło wzrastało dzięki wierze, modlitwie, ofiarności i zaangażowaniu wielu osób.

 W sposób szczególny wspominamy dziś śp. ks. Grzegorza, naszego tragicznie zmarłego pierwszego proboszcza i budowniczego tego kościoła, wspominając jego oddanie dziełu fatimskiemu, a także obecnego proboszcza, ks. Romana, który je kontynuuje.

Świętując tę wyjątkową, III rocznicę konsekracji, stajemy przed Panem z sercami przepełnionymi wdzięcznością za każdy wysiłek, poświęcenie oraz za każdą modlitwę, która towarzyszyła powstawaniu i uświęceniu tego miejsca.

Przynosząc dziś ten dziękczynny dar, z wielką ufnością zanosimy do Boga także gorące prośby o przyszłość. 

Dobry Ojcze, prosimy Cię, niech ta Świątynia na zawsze pozostanie dla nas bezpieczną przystanią pokoju i żywym źródłem Twojej łaski.

Spójrz miłosiernie na naszą wspólnotę parafialną - umacniaj naszą wiarę, rozpalaj miłość i ucz wzajemnego szacunku, abyśmy każdego dnia stawali się prawdziwym odzwierciedleniem Twojej miłości.

Śp. ks. Grzegorzowi otwórz bramy nieba, nagradzając jego pasterski trud oraz dzieło, któremu poświęcił tak wiele sił i serca, wieczną radością.

 Naszemu obecnemu proboszczowi, ks. Romanowi, udzielaj zdrowia, sił oraz obfitości darów Ducha Świętego do dalszego prowadzenia nas drogami zbawienia. 

Niech Maryja, Nasza Pani Fatimska, otacza tę Świątynię i nas wszystkich swoim matczynym płaszczem, wypraszając nam u Syna potrzebne łaski na każdy dzień naszego wspólnego wędrowania do wieczności.

Niech zatem ta Świątynia, poświęcona Bogu przed trzema laty, pozostaje na zawsze miejscem Jego obecności, modlitwy, pokoju i nadziei.

Niech będzie naszym wspólnym domem, w którym kolejne pokolenia będą mogły spotykać Chrystusa, umacniać swoją wiarę i wzrastać we wspólnocie Kościoła.

W III rocznicę jej konsekracji dziękujemy Bogu za ten wielki dar i powierzamy Mu przyszłość naszej parafii, ufając, że pod opieką Maryi, Naszej Pani Fatimskiej, będziemy nadal wiernie podążać drogą wiary. 

Niech Bóg będzie uwielbiony w tym świętym miejscu - dziś, jutro i przez wszystkie pokolenia. AMEN.

Zapraszamy do obejrzenia pięknych wspomnień z tego dnia:

Syn Boży

 Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.

Niedziela 23 sierpnia 2026 r.  

Bóg chce dokonać wielkich rzeczy przez Piotra!

Dlatego mu się objawia.

Wiemy, że Piotr został pierwszym papieżem, że dokonał wielkich rzeczy.

Najważniejszą z nich będzie jego męczeńska śmierć w Rzymie przez ukrzyżowanie.

Piotr uznał jednak, że nie jest godzien umierać tak samo jak Jezus, dlatego został przybity do krzyża głową w dół.

Tą największą rzeczą, jakiej Bóg zapragnął dokonać w Piotrze, okazało się jego osobiste nawrócenie.

Widzimy to wyraźnie, uświadamiając sobie, że Piotr był na początku człowiekiem pewnym siebie.

Nie słuchał Jezusa.

Był człowiekiem wielkich ideałów i wielkich deklaracji.

Był zarazem człowiekiem dwuznaczności.

Z jednej strony deklaruje, że Jezus jest Mesjaszem, ale chwilę potem odciąga Jezusa na bok i upomina Go, żeby nie zgadzał się na śmierć w Jerozolimie.

Jest sprzeczny wewnętrznie, bo z jednej strony ma odwagę chodzić po wodzie, ale chwilę później zaczyna tonąć, napełniony strachem w obliczu wzburzonych fal jeziora.

Jest sprzeczny, bo z jednej strony nie zgadza się, by Jezus mu usługiwał - umywał jego nogi, gdy jednak słyszy wytłumaczenie pragnie być cały wykąpany.

Jest sprzeczny, bo deklaruje, że choćby mu przyszło umrzeć z Jezusem - pójść do więzienia, nie wyprze się Go, a potem trzykrotnie się Go zapiera.

Możemy powiedzieć, że Piotr to człowiek, który ciągle potyka się o siebie samego.

Nie umie spojrzeć na siebie oczyma Jezusa.

Chce być silny i twardy jak skała, ale w głębi siebie czuje się słaby z powodu poczucia niegodności i grzeszności.

Targają nim emocje.

Został powołany do tego, by być przy Jezusie, ale gdy Mistrz zostaje pojmany, Piotr idzie za Nim z daleka.

Módlmy się, abyśmy byli wciąż blisko Jezusa w różnych życiowych sytuacjach.

Jezu! Potrzebuję Ciebie. Bez Ciebie nie potrafię żyć. Podchodzę bliżej Ciebie, bo pragnę mocno przytulić się do Twego Serca, bo przy Tobie, moim Zbawicielu, czuję się bezpiecznie.

Siła pokornej prośby

 NIECH WSZYSTKIE LUDY SŁAWIĄ CIEBIE, BOŻE

Niedziela  16 VIII 2026 r.

Liturgia tej niedzieli ukazuje, że zbawienie nie jest zarezerwowane dla wybranych, lecz otwarte dla wszystkich, którzy szczerze szukają Boga.

Prorok Izajasz zapowiada, że dom Pana stanie się domem modlitwy dla wszystkich narodów. 

Święty Paweł przypomina o tym, że Bóg w swoim miłosierdziu pragnie ogarnąć zarówno Żydów, jak i pogan. 

Ewangelia zaś wskazuje na wiarę kobiety kananejskiej, której ufność zostaje nagrodzona łaską.

To zaproszenie także dla nas - by nie zamykać serca na innych, ale w wierze odkrywać, że każdy człowiek jest powołany do uczestnictwa w darach Bożych. 

Jezus - oczekiwany i zapowiadany przez proroków, wytęskniony przez pokolenia Mesjasz - został posłany przez Ojca, aby wybawić swój lud z niewoli grzechu i śmierci. 

Jednak Pan nie ograniczył swojej ziemskiej aktywności jedynie do Izraela. 

Ewangelia ukazuje, jak Jezus, mimo oporu swoich najbliższych uczniów, udaje się na terytorium pogańskie, a więc nieczyste, aby i tam głosić miłość i miłosierdzie Ojca Niebieskiego.

Mistrz z Nazaretu wobec spotkania z kobietą kananejską wydaje się na pierwszy rzut oka być oschły.

Tym bardziej, że ma przed sobą matkę wstawiającą się u Niego za swoją cierpiącą córką nękaną przez złego ducha.

Dodatkowo podczas rozmowy Jezus używa obrazu szczenięcia - psa, zwierzęcia w Izraelu uważanego za jedno z najbardziej nieczystych obok świni, używanego w tym kontekście jako określenie poganina. 

Jezus widzi wielką wiarę kobiety - poganki oraz jej nieustępliwość, która przekracza poczucie wstydu.

W nagrodę za jej postawę uzdrawia jej dziecko.

Ta Ewangelia jest dla każdego z nas wezwaniem do refleksji nad własną wiarą. 

Na ile jest mocna i prawdziwa, szczególnie kiedy otoczenie sugeruje szukanie innych sposobów na rozwiązanie naszych problemów?

Jak zachowuję się, gdy Bóg wydaje się być głuchy na głos mojej modlitwy?

Czy w ogóle dopuszczam do siebie taką myśl, że Bóg może działać w moim życiu?

Bóg dla tych, którzy Go miłują, przygotował niewidzialne dobra. 

Uwierz, że także tobie nie poskąpi swoich darów, jeśli z wiarą otworzysz przed Nim swoje serce.

Wniebowzięta

  UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA

 NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

15 sierpnia 2026 r.  

Przeżywając Uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, razem z aniołami wielbimy Pana w Jego bezinteresownej miłości i prosimy Go, aby - dzięki wstawiennictwu Maryi - ta miłość rozpaliła nasze serca dążeniem do Niego oraz by On także doprowadził nad do chwały zmartwychwstania.

Bóg odpowiada na nasze grzechy dziełem odkupienia, a wniebowzięciem swej Matki potwierdza, że każdego z nas chce kochać wiecznie.

Chociaż dopiero 75 lat temu Kościół oficjalnie ogłosił, że Maryja została z duszą i ciałem wzięta to nieba, to święto Jej Wniebowzięcia jest jednym z najstarszych w historii liturgii.

Kult Maryi Wniebowziętej sięga początków chrześcijaństwa. Nie zachowały się żadne święte przedmioty, należące do Matki Bożej, ani Jej relikwie.
O czci Jej oddawanej dowiadujemy się ze starożytnego i bardzo pewnego podania - słowa te w V wieku napisał biskup Jerozolimy do cesarzowej Konstantynopola w związku z fundacją kościoła ku czci Najświętszej Maryi Panny. To bardzo żywe przekonanie wiernych o wzięciu do nieba z ciałem i duszą Matki Chrystusa potwierdzono dogmatem w 1950 roku.

Dzisiaj została wzięta do nieba Bogurodzica. Ona jako pierwsza osiągnęła zbawienie i stała się wizerunkiem Kościoła w chwale. Można powiedzieć, że dzisiaj Kościół przeżywa uroczystość narodzin Maryi dla nieba.
Bóg powołał i wywyższył Maryję przez Jej głęboką pokorę. 
Dzięki Jej uniżeniu Wszechmocny uczynił Jej wielkie rzeczy - Maryja stała się Bogarodzicą i Matką wszystkich wierzących. 

Apokaliptyczny smok, opisany w I czytaniu, walczy z Niewiastą - Maryją i Jej Dzieckiem - Chrystusem. Jej rola jest niezwykle ważna w całej historii zbawienia. Podkreśla to II czytanie, które ukazuje Maryję w centrum modlitwy pierwotnego Kościoła. Ona jest już Królową, stojącą po prawicy Jezusa, i pozostaje Matką Kościoła. 

W naszym narodzie głęboko jest zakorzeniony kult Matki Bożej Zielnej. Tego dnia obchodzimy też Święto Wojska Polskiego. Dzień ten upamiętnia słynny Cud nad Wisłą. Wówczas Maryję obrano Hetmanką Żołnierza Polskiego. Niech przez Jej wstawiennictwo serca wszystkich wiernych nieustannie dążą do Boga.

Nie bójcie się!

 Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się

Niedziela  09 sierpnia 2026 r. 

Jezus jest Panem niemożliwego. 

Przychodzi w środku nocy do uczniów 

walczących z burzą na jeziorze. 

Piotr chce być blisko Jezusa. 

Prośba ta może wydawać się dziwna, 

wręcz wyzywająca czy nawet trochę bezczelna,

 jednak Jezus wysłuchuje jej. 

Pozwala apostołowi na niezwykłe przekroczenie 

 granic własnego rozumu, lęku i sił natury. 

Piotr jednak w pewnym momencie wątpi i zaczyna tonąć. 

Jezus natychmiast go wyławia z odmętów. 

Sytuacja ta pokazuje apostołowi, 

że niemożliwe jest przestrzenią działania Boga, 

a nie zdobyczą człowieka. 

Niemożliwe jest osiągalne jedynie przez wielką ufność i pokorę.

Jezu, Ty jesteś Panem wszelkich burz i nawałnic mojego życia, 

spraw, aby moje niemożliwe stało się możliwym.