Mądrość

 Czerpać z Bożej mądrości.

Piątek 11 XII - II tydzień adwentu 

O mądrości świadczą jej dzieła” – mówi Jezus i ma tu na myśli

 mądrość nie ludzką, lecz Bożą, 

która „jest przede wszystkim nieskazitelnie czysta, przynosi pokój,

 jest życzliwa i wyrozumiała, uległa, 

pełna miłosierdzia i dobrych owoców, jest bezstronna i bez obłudy”.

 Jeśli nie będziemy czerpać z Bożej mądrości, 

staniemy się podobni do niezadowolonych dzieci, roszczeniowych, 

narzekających, niepotrafiących rozpoznać prawdziwych wartości,

 nieumiejących cieszyć się Bożymi darami. 

Także nasze pokolenie jest odzwierciedlone

 w tym przykładzie Jezusa: narzekamy nawzajem na siebie,

 że jedni w Kościele są zbyt otwarci i charyzmatyczni,

 a drudzy za bardzo zamknięci i tradycjonalistyczni. 

Dlaczego jednak ani jedni, ani drudzy nie martwią się, 

że sami są za mało ewangeliczni i święci?

Jezu, naucz mnie czerpać z Twojej mądrości, 

abym nie był zmienny i podatny na opinie innych.

Posłaniec

" Między narodzonymi z niewiast

 nie powstał większy od Jana Chrzciciela. "

Czwartek 10 XII - II tydzień adwentu 

Święci to ludzie mający odwagę stawać się sobą,

 czyli takimi, jakimi stworzył ich Bóg, 

a nie jedynie takimi, jakimi uczyniło ich życie. 

Święci to ludzie z pasją, kreatywnością, odwagą, 

siłą, heroizmem, poczuciem humoru i zdrowym 

dystansem do samych siebie.

 To ludzie, którzy potrafią kochać i z miłości

 uczynili sens swego życia,

 bo „Bóg jest miłością” .

 Nawet jeśli Jan Chrzciciel jest największy pośród ludzi 

jako prorok i poprzednik Mesjasza, 

to jednak każdy uczeń Jezusa i Jego

świadek jest większy od Jana, 

bo nosi w sobie podobieństwo do Syna Bożego 

ukształtowane w nim przez Ducha Świętego.

Jezu, pragnę być Twoim uczniem 

 z zapałem dążyć do świętości i kochać.

Przyjdźcie ...

 "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, 

którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, 

 a Ja was pokrzepię...."

Środa 09 XII - II tydzień adwentu .

Siła miłości

„Moje jarzmo jest łatwe do niesienia, 

a mój ciężar lekki” – mówi Jezus. Jak to możliwe? 

To miłość największy ciężar czyni lżejszym, 

a gorycz osładza. 

Wszystko, co przeżywamy bez miłości, 

staje się dla nas obciążeniem i utrudzeniem.

 Co nie znaczy, że trwając przy Jezusie, 

już tego nie doświadczymy. 

To byłaby iluzja. 

Jednak z Jezusem, pozwalając,

 aby On wciąż nas odnawiał swoją miłością i uczestniczył 

w naszych zmaganiach i trudach, 

doświadczamy umocnienia i ukojenia. 

Będąc blisko Niego, 

możemy od Niego czerpać i uczyć się, 

jak pięknie i sensownie żyć.

Jezu, pragnę uczyć się od Ciebie siły pokory i łagodności, 

dzięki którym nie muszę traktować innych z góry, 

by poczuć się kimś ważnym.

Niepokalana

UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NMP

08 XII 2020 r.  

Anioł Gabriel, objawiając Maryi wolę Bożą,

 na początku Ją zaprasza: „Raduj się!”. 

Później nazywa Ją pełną łaski. 

To jest motyw radości Maryi. Gabriel obwieszcza Jej, 

kim jest w oczach Boga i co On dla Niej uczynił: 

wypełnił Ją całkowicie swoją łaską, miłością, upodobaniem.

 W Maryi wszystko jest łaską, wszystko jest z Boga. 

W Niej nie ma miejsca na grzech, dlatego nazywamy Ją Niepokalaną,

 czyli uwolnioną od skutków grzechu pierworodnego 

i nieskażoną żadną winą. 

Ta łaska jest dana Maryi, aby mogła stać się Matką Boga. 

Bóg obdarza Maryję pełnią wszelkich łask,

 zaprasza do przyjęcia daru 

Bożego macierzyństwa i czeka na Jej odpowiedź. 

Od decyzji tej młodej dziewczyny

 zależały losy całej ludzkości.

Jezu, dziękuję Ci za dar Twojej i naszej Matki, Maryi. 

Jej świętość wskazuje mi drogę ku Tobie.

Miłosierdzie

"  «Człowieku, odpuszczone są ci twoje grzechy»."

PONIEDZIAŁEK II TYGODNIA ADWENTU

Największe uzdrowienie

Największym nieszczęściem człowieka jest paraliż jego duszy,

 spowodowany przez grzech. 

Jezus nie przywrócił wzroku wszystkim niewidomym, 

nie uleczył wszystkich chorych,

 ale wszystkim podarował łaskę zbawienia. 

Jak jest ona ważna, ukazuje nam dzisiejsza Ewangelia. 

Jezus najpierw leczy duszę paralityka, 

a potem przywraca władzę jego ciału. 

Czyni to, widząc wiarę przyjaciół, którzy go przynieśli. 

Największym cudem jest więc uzdrowienie wewnętrzne,

 duchowe, często niewidzialne dla oczu, 

lecz odczuwalne sercem.

Dziękuję Ci, Jezu, za te osoby, 

które na modlitwie przynoszą mnie do Ciebie, 

i za tych, których ja mogę do Ciebie przynosić.

Niedziela Adoracji

 II NIEDZIELA ADWENTU, 

ADORACJA NAJŚW. SAKRAMENTU 

06 XII 2002 r. 

Jan przygotowuje drogę Jezusowi. 

Jest głosem Słowa. 

Jan zanurza w wodzie, 

podczas gdy Jezus zanurza w miłości Ducha Świętego. 

Jan, stając się drogą dla Jezusa, zaprasza innych:

 „Przygotujcie drogę Pana!”. 

Autentyzmem jego życia z Bogiem 

pociągnął wielu do przemiany życia. 

Także my, podejmując osobisty trud  przemiany

 naszego życia, 

stajemy się inspiracją dla innych. 

Pokazujemy, że zmiana jest możliwa, 

że warto żyć według wartości ewangelicznych. 

Żyjąc blisko Boga, 

można być człowiekiem wiernym, dobrym, 

prawdziwym, a także radosnym, 

wolnym, szczęśliwym i spełnionym.

Jezu, przynoszę Ci dziś moją tęsknotę za nowością życia, 

którą tylko Ty możesz mi ofiarować.